Ik raakte verdwaald in Tokio en ging naar een naburige stad!

Ik raakte verdwaald in Tokio en ging naar een naburige stad!

Hallo allemaal! Dit is Vera, Japanse vertaler.

Op 19-jarige leeftijd ging ik naar Tokio om Japans te leren.

Mijn school was op het station van Shibuya.

Elke dag keek ik naar hetzelfde kruispunt en het wereldberoemde standbeeld van Hachiko. Ik wil niet spelen. Voor alle 500 yen op zak.

Ik woonde bij een Japans gezin. Papa-san en mama-san.

Het was een lange rit naar de school — 40 minuten met transfers. Maar het stoorde me niet. Ik schrok zelfs. Er is geen metro in Khabarovsk, maar hier rijd je elke dag. Waarom geen amusement?

Japanse lessen waren in de middag. Ik werd op mijn 17e vrijgelaten en maakte een wandeling door Tokio. Laat thuisgekomen.

We hadden een afspraak met Japanse ouders om 21-22 te komen. Maar ik heb het gebroken.

Toen ik om 23 uur aankwam, zag ik dat iedereen sliep. ‘s Morgens vroeg niemand hoe laat ik terugkwam.

Op die noodlottige dag heb ik ook de overeenkomst geschonden.

Ik stapte laat in de avond in de trein. Mentaal reed de trein vooruit. Het maakt niet uit dat ze in Japan strikt volgens het schema lopen.

Op een gegeven moment versnelde de trein bijzonder snel en … passeerde mijn station!

Trainen in Japan. Foto uit het persoonlijk archief Elektrische trein in Japan. Foto uit persoonlijk archief.

Ik racete op volle snelheid naar Yokohama!

Ik werd dom. Ten eerste wist ik niet of er een trein terug naar Tokio zou zijn. Het is misschien niet later. Ten tweede wist ik niet met welk gezicht ik mijn moeder-san zou noemen.

«Ik ben ‘s nachts in Yokohama zonder eten of geld. Haal me weg!»

Toen de trein eindelijk stopte, haastte ik me naar het tegenoverliggende perron. De trein lag op schema.

Om niet weer het onbekende in te gaan, vroeg ik de stationsmedewerker of de laatste trein de juiste was voor mij. Hij antwoordde ja. Ik vroeg opnieuw: «Echt?»

Toen ik thuiskwam, waren mijn «ouders» nog wakker. Het was een mislukking!

Vera, waar was je zo laat?!

Ik gaf eerlijk toe dat ik de trein door elkaar had gehaald.

De Japanse ouders… hinnikten.😆

Mam-san keek naar het schema. Het bleek dat de «snelle» trein maar eens in de 3 uur rijdt. Ik had geen geluk.

Het is maar goed dat ik niet daar, op het station, heb geslapen. Ik heb treinen nooit meer verward.

Heb je ooit door grote steden gezworven? Hoe is het afgelopen?

Arigato, dat heb je tot het einde gelezen! Abonneer je op mijn kanaal zodat je de volgende post niet mist.

De toren van het wolkenkrabberoriëntatiepunt in Yokohama. Foto uit persoonlijk archief. De toren van het wolkenkrabberoriëntatiepunt in Yokohama. Foto uit persoonlijk archief.

Mijn blog | Ik raakte verdwaald in Tokio en ging naar een naburige stad! Ik vertel je wat er daarna gebeurde. |toerist|

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Previous post De moeilijkste vraag: «Waarom Japans?»
Next post Waarom zijn de Japanners bang voor Russische winters?