Ik leerde de verhalen van de Japanners: hoe ze zich voelden tijdens de grote aardbeving in 2011.

Ik leerde de verhalen van de Japanners: hoe ze zich voelden tijdens de grote aardbeving in 2011.

Hallo allemaal! Mijn naam is Vera. Ik ben een Japanse tolkgids. Tien jaar lang heb ik met Japanse toeristen gewerkt. Op dit kanaal vind je interessante verhalen over Japan en Japanners.🎐🎑

Precies 10 jaar geleden, op 11 maart, kwam ik, zoals altijd, naar een Japanse les in het Japan Center. Op dat moment stond er een enorme tv in de hal, waarop de Japanse zender NHK werd uitgezonden. Ik zag mijn leraar tegen de deur leunen en aandachtig naar het nieuws kijken. Op het scherm was te zien hoe enorme golven de Japanse stad wegspoelden.

Zo leerde ik over de grote aardbeving in Oost-Japan.

De sessie ging die dag gewoon door. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat er in Japan iets mondiaals gebeurde. Aardbevingen zijn daar een dagelijkse routine en de dreiging van een tsunami is er altijd geweest. Het lijkt mij dat iedereen er gewoon aan gewend is.

De volgende dag opende ik een live nieuwsuitzending op YouTube en was stomverbaasd. Ik realiseerde me de omvang van wat er gebeurde. Eerlijk gezegd staan ​​die foto’s met de wrakstukken van huizen in de woeste zee nog steeds voor mijn ogen.

Na 10 jaar lanceerde NHK het programma «Wat heb je die dag gedaan?». Dit zijn de verhalen van verschillende mensen over waar de aardbeving hen heeft gevonden, of ze naar huis zijn teruggekeerd en hoe snel ze hun dierbaren hebben gezien.

«Wat heb je die dag gedaan?» banner op de NHK-website. «Wat heb je die dag gedaan?» banner op de NHK-website. Ik heb besloten om 3 verhalen voor je te zoeken en te vertalen.

1️⃣«Op 11 maart 2011 om 14:46 was ik in Tokio. Ik keek naar The King’s Speech in de bioscoop. Rond het midden van de film begonnen de stoelen in de bioscoop hevig te trillen . aardbeving.

Ik dacht dat het op het punt stond te eindigen, en het had geen zin om de bioscoop te verlaten. Het schudden stopte echter niet, het werd alleen maar sterker. Toen werd ik echt bang. Het scherm ging uit en ik hoorde een aankondiging voor een onmiddellijke evacuatie. Hoewel het veel trilde, realiseerde ik me de schaal pas toen ik thuiskwam en het nieuws aanzette, waar ik een tsunami zag voor de kust van Tohoku.»

2️⃣«Om 14.46 uur zat ik te lunchen in een café in de buurt van mijn kantoor. Ik had het geluk dat het café op de 1e verdieping was. Toen de aardbeving begon, begonnen de vloeren als een golf te buigen. Ik zag dat het plafond afbrokkelend en rende de straat op zonder aan anderen te denken. De grond, de verkeerslichten, de gebouwen — alles eromheen trilde.

Ik heb mijn moeder verschillende keren gebeld, die in de prefectuur Fukushima woonde. Het nummer was niet bereikbaar. Toen ik eindelijk aan de telefoon kwam, zei mijn moeder dat thuis alles in orde was, alleen de meubels waren kapot en veel servies was kapot.

Ik kon niet terug naar huis, omdat het verkeer van de metro en treinen stopte. Ik ging naar het huis van een collega en daar zag ik het nieuws over de tsunami op tv. Ik was geschokt».

Mijn reactie op het nieuws over de tsunami was ongeveer zo Mijn reactie op het nieuws over de tsunami was ongeveer zo.

3️⃣«Op 11 maart was ik in de stad Kesennuma in de prefectuur Miyagi. Om 14.46 uur was ik buiten toen het asfalt hevig begon te schudden. In de huizen om me heen barstten ramen en vielen glas met een klap naar beneden. Schreeuwen werden hier en daar gehoord.Ik zat in een lokale bus en evacueerde naar de stad Anbasan.

Van daaruit had ik uitzicht op de baai in de stad Kesennuma, en ik was getuige van hoe de stad waaruit ik net was vertrokken werd weggespoeld door het water. Ik zag hoe de golf huizen en auto’s vernietigde. Het leek me dat dit allemaal niet in werkelijkheid gebeurt, maar in een film.

Ik heb een kind dat is geboren na de grote aardbeving in Oost-Japan. Hij groeit op en weet niets van die gebeurtenissen af. Ik wil graag delen wat we 10 jaar geleden hebben meegemaakt. Dit mag niet vergeten worden.»

Toen ik dit artikel schreef, kreeg ik kippenvel.

Ik zou het erg op prijs stellen als je het een cijfer geeft — vind het leuk of stuur een link naar het artikel naar je vrienden. Bedankt!💐

Mijn blog | Ik leerde de verhalen van de Japanners: hoe ze zich voelden tijdens de grote aardbeving in 2011. Kippenvel |toerist|

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Previous post Ik kwam naar Japan en realiseerde me dat ik verkeerd Japans had geleerd.
Next post Ik ontdekte hoeveel een bruiloft in Japan kost.