Ik ging naar Hiroshima, liep door het Peace Park en snikte.

Ik ging naar Hiroshima, liep door het Peace Park en snikte.

Hallo allemaal! Mijn naam is Vera. Ik heb onlangs een galerij over Hiroshima gepubliceerd. Ik was persoonlijk in deze stad en besloot foto’s te delen. Lezers in de commentaren vroegen me om te schrijven over mijn indrukken en gedachten na een bezoek aan Hiroshima. Ik vertel!

Ik bezocht Hiroshima in 2014. Ik heb een enorme reis gemaakt door Japanse steden van Tokyo tot Fukuoka. Ik verbleef 2 dagen in Hiroshima.

Kernhuis in Hiroshima. Voor de oorlog was er een tentoonstellingscentrum van de Kamer van Koophandel en Industrie Atomic House in Hiroshima. Voor de oorlog was er een expositiecentrum van de Kamer van Koophandel en Fabrieken.

Eerlijk gezegd ging ik er zonder verwachtingen heen. Allereerst was ik geïnteresseerd om te zien hoe de Japanners daar leven. Alle steden in Japan zijn immers heel verschillend van elkaar.

Het lijkt mij dat ik Hiroshima als een ander persoon heb verlaten.

Toen ik het station verliet, voelde ik meteen dat er hier een andere sfeer hing. Het is niet in woorden uit te leggen. In Hiroshima lijkt de lucht anders en schijnt de zon anders. Alle objecten rondom lijken van binnenuit te worden verlicht.

Ik verbleef in een hostel op 5 minuten van het Peace Park, dus ik besloot daar ‘s avonds heen te gaan. In de middag ging ik naar het eiland Miyajima en keek in het kasteel van Hiroshima.

Miyajima-eiland. Scroll door de galerij! Een boot waarmee je naar de torii kunt zwemmen. Bij eb daalt het water veel en kun je de poort op de grond naderen. Miyajima Island. Scroll door de galerij!

Op het eiland Miyajima is er een Shinto-heiligdom met torii-poorten in het water. U heeft vast soortgelijke foto’s op internet gezien. Je kunt met een boot naar de torii zwemmen of wachten op eb en gewoon naar boven lopen. Herten lopen vrij rond op het eiland.

Kasteel van Hiroshima, en de volgende foto is een uitzicht over de stad vanaf de bovenste verdieping! Kasteel van Hiroshima, en de volgende foto is een uitzicht over de stad vanaf de bovenste verdieping!

Het kasteel van Hiroshima is klein, met houten trappen binnenin bewaard. Alles is zoals het oorspronkelijk was, er is niets veranderd. Geen moderne liften zoals het kasteel van Osaka.

Monument voor Sadako. Nucleair huis met nachtverlichting. Monument voor Sadako.

‘s Avonds ging ik naar het Peace Park. Ik herkende meteen het monument voor het meisje Sadako. Ze wilde 1.000 papieren kraanvogels vouwen omdat ze dacht dat het haar zou redden van stralingsziekte. Tranen stroomden vanzelf uit mijn ogen. Ik liep in het park en huilde.

Het Atomic House is het enige gebouw dat de explosie heeft overleefd. Weet je wat me verbaast? De bom viel letterlijk 300 meter van dit huis. 300 meter! Het is vrij dichtbij. Hoe!? Hoe heeft het gebouw het overleefd?

Bom traject. In de gallerij staan ​​verder andere foto’s van het Vredesmuseum Atomic «paddenstoel» Overlevenden staan ​​in de rij voor drinkwater. Na de explosie had iedereen dorst, maar er was geen water De baan van de bom. In de galerij verder zijn er andere foto’s van het Museum van de Wereld.

Nu zijn er in het Atomic House speciale ijzeren stutten. Het huis brokkelt af en toe geleidelijk af, maar het wordt constant gecontroleerd en ondersteund. Voor mij is het Atoomhuis een symbool van ongelooflijke veerkracht. Het is opgeblazen, maar het staat nog steeds.

Vanuit deze hoek kun je de metalen stutten in het Atomic House zien. Alle wanden zijn verstevigd en vanuit deze hoek zijn metalen stutten in het Atoomhuis zichtbaar. Alle muren zijn verstevigd.

De volgende ochtend ging ik weer naar Peace Park. Bij de ingang fotografeerde ik een monument voor moeders die hun kinderen verloren. Ik kan er niet eens commentaar op geven. Ik heb een brok in mijn keel.

Monument voor moeders die kinderen hebben verloren Monument voor Sadako overdag Kinderen kwamen op excursie Monument voor moeders die kinderen verloren hebben.

Toen ik met de trein door de stad reed, zaten Amerikaanse toeristen naast me te kletsen. Ik dacht toen na over wat de Amerikanen precies naar Hiroshima bracht? Wat denken ze hier? Denken ze überhaupt?

Wat voelen ze als ze naar de ruïnes van het Atoomhuis kijken? Huilen ze in het Vredespark?

Als mijn kinderen groot zijn, zal ik zeker met hen meegaan naar Hiroshima en hen de geschiedenis van deze stad vertellen. Het lijkt mij dat dit de beste manier is om hen menselijkheid bij te brengen.

Mijn blog | Ik ging naar Hiroshima, liep door het Peace Park en snikte. Mijn impressies van de stad (selectie foto’s) |toerist|

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Previous post De burgemeester in Japan werd ingeënt en werd door het hele land veroordeeld.
Next post Ik kom naar Japan en doe alsof ik geen Rus ben als ik mijn landgenoten ontmoet.