Ik bezocht Japan voor een theeceremonie.

Ik bezocht Japan voor een theeceremonie.

Hallo allemaal! Mijn naam is Vera. Ik ben een Japanse tolkgids. Ik werk al 10 jaar met Japanse toeristen. Op dit kanaal vind je interessante verhalen over Japan en Japanners.

In 2008 heb ik een maand aan een Japanse taalschool in Tokio gestudeerd. Bijna aan het einde van onze studie gingen mijn groep en ik naar een theeceremonie. Het was een interessante ervaring.

De theeceremonie vond plaats in een hotel in het centrum van Tokio. Daar maakten ze op één verdieping een kopie van het theehuis in Kyoto en legden ze een tuin aan op het dak.

De tuin ligt bovenop het gebouw. De bomen zijn sakura.De tuin ligt direct op het dak van het gebouw. Bomen zijn sakura.

Voor de ceremonie werden we gevraagd om onze handen te wassen en onze mond te spoelen. Ze gaven ons een speciale houten pollepel en we deden om de beurt deze eenvoudige procedure.

Mijn handen, mijn handen.

Toen was het nodig om dezelfde tuin op het dak te bewonderen. We zaten op een bankje en zeiden dat we maar moesten kijken. In feite zijn zowel handen wassen als de tuin bewonderen procedures om het vlees en de gedachten te reinigen. Maar wij als studenten hadden blijkbaar medelijden en werden niet gedwongen om alles strikt volgens de regels te doen.

Tafel voor het zetten van thee.Tafel voor het zetten van thee.

We gingen toen zitten en keken hoe een Japanse vrouw in een kimono thee voor ons klaarmaakte. Het was matcha groene thee in poedervorm. De Japanse vrouw klopte vakkundig de thee op met een garde, en vrij snel kregen we allemaal een kopje thee.

Traditionele Japanse snoepjes. Traditionele Japanse snoepjes.

Als thee kregen we een kleine Japanse taart aangeboden, als je dat zo mag noemen. Het is gemaakt van rijstmeel en heeft een specifieke smaak. We aten allemaal en fluisterden tegen elkaar dat het niet lekker was. Nu is het grappig om te onthouden, want later werd ik verliefd op Japanse zoetigheden. Hun smaak is nodig om de bitterheid van groene thee op gang te brengen en een vleugje zoetheid toe te voegen.

Ik zit in het midden. We eten en klagen dat het niet lekker is, ik zit er middenin. We eten en klagen dat het smakeloos is.

Na de thee gingen we naar de tatami-kamer, waar ons het verhaal werd verteld van de oprichting van de theesalon. Zoals ik al zei, dit is een exacte kopie van het theehuis in Kyoto. Er moet «tokonoma» zijn — dit is zo’n niche met kalligrafie en ikebana. Gasten zitten altijd met hun gezicht naar de nis, zodat ze de schoonheid ervan kunnen bewonderen. De gastheren zitten zelf met hun rug naar de tokonoma.

«Tokonoma», «Tokonoma».

De kosten van de theeceremonie waren erg laag, ongeveer 1.000 yen (700 roebel tegen de huidige wisselkoers). Een paar jaar later belandde ik weer in hetzelfde hotel voor een theeceremonie, maar dan al met Russische toeristen. Daarna werden we getrakteerd op andere zoetigheden.

Deze snoepjes zijn vergelijkbaar met koekjes, maar ook gemaakt van rijstmeel. Deze snoepjes zijn vergelijkbaar met koekjes, maar ook gemaakt van rijstmeel. Dit is weer een «cake». Ook van rijstmeel Dit is weer een «taart». Ook gemaakt van rijstmeel.

Trouwens, met behulp van deze stok moesten «taarten» worden gegeten. Geen vorken of lepels. In principe was het niet moeilijk, want Japans snoep is stroperig en plakt makkelijk aan een bamboestokje.

Als ik eindelijk in Japan aankom, ga ik weer naar de theeceremonie. Het heeft iets rustgevends en echt Japans. Je hoeft alleen maar te voelen.

Heb je ooit Japanse zoetigheden geprobeerd? Hoe vind je de theeceremonie?

Heel erg bedankt voor het lezen van mijn artikelen tot het einde. Like en abonneer op het kanaal. We zullen dus zeker niet verdwalen in de Zen-feed.

Mijn blog | Ik bezocht Japan voor een theeceremonie. Laat zien wat er werd geserveerd (selectie van foto’s) |toerist|

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Previous post Ik werk al 10 jaar met de Japanners.
Next post Werkzaam als toeristisch manager.